Kumano Kodō – deel 1

Er is hier in de vroege herfst eigenlijk niets fijners dan te gaan kamperen in de bergen. De temperatuur in Japan is dan eindelijk aangenaam – met temperaturen van in de twintig graden overdag en frisse, maar nog niet ijzige nachten. Bovendien had ik afgesproken met vriendin en voormalig KyoDai klasgenootje Jenifer dat we nog een keer met z’n tweeën zouden gaan hiken en voordat ik het wist was de trip gepland en mijn rugzak gepakt.

IMG_7671

Continue reading

Standard

Akemashite, omedetou!

Vrij vertaald: “Het is geopend, gefeliciteerd!” Zo wensen Japanners elkaar gelukkig nieuwjaar. Ik heb van mijn vrienden gehoord, die hier zijn gebleven met de feestdagen, dat ze de traditionele osechi nieuwjaarsmaaltijd hebben gegeten en om middernacht naar een tempel zijn gegaan om de bel te luiden. Die bel wordt niet 12, maar wel 108 keer aangeslagen – om de mensen te zuiveren van de 108 zonden die er volgens het Boeddhisme bestaan.

Ik was er niet bij. Ik vierde mijn Oud en Nieuw met oliebollen, champagne en het min-of-meer traditionele luidkeels meezingen van Bohemian Rhapsody. Het was fijn om in Nederland te zijn met de feestdagen, fijn om mijn vriend, vrienden en familie weer te zien. Het was ook een beetje raar – mijn tijd in Kyoto voelde ineens heel irreëel, alsof ik het nooit echt had meegemaakt, maar gewoon heel lang en raar gedroomd had. Dat werd versterkt door het feit dat mensen op me reageerden alsof er niks veranderd was (waarom zouden ze ook natuurlijk), terwijl voor mij in die negen maanden heel veel dingen anders waren. In Nederland zijn gaf zodoende een gevoel van zowel herkenning als desoriëntatie .

Continue reading

Standard