Kyoto voor foodies

Ik ben al een tijdje aan het spelen met de gedachte om wat meer concrete reistips te delen op dit blog. Tot nu toe is Alleen In Kyoto vooral een soort online dagboek dat bij extensie wel waardevolle tips kan hebben voor toeristen of Nederlandse inwoners van Japan – en dat vind ik prima. Echter, aangezien er binnenkort een aantal bekenden hier langskomt en ik regelmatig de vraag krijg of ik wat aanraders kan delen, bij deze een aantal tips in de vorm van de Super-Exclusieve-Alleen-In-Kyoto-Foodie-Stadsgids (werktitel)!

Continue reading

Standard

Ume

Vandaag is het officieel lente! Al is het een gure dag, er zijn genoeg tekenen dat beter weer op komst is. Eergisteren bezochten Matthijs en ik de pruimenbloesems van Kitanotenmangū, een tempel in het noordwesten. Hoewel de bloesems mooie kleuren hebben die variëren van sneeuwwit tot dieprood, werken de foto’s op de één of andere manier beter in zwart-wit.

20140321-155325.jpg

Continue reading

Standard

Akemashite, omedetou!

Vrij vertaald: “Het is geopend, gefeliciteerd!” Zo wensen Japanners elkaar gelukkig nieuwjaar. Ik heb van mijn vrienden gehoord, die hier zijn gebleven met de feestdagen, dat ze de traditionele osechi nieuwjaarsmaaltijd hebben gegeten en om middernacht naar een tempel zijn gegaan om de bel te luiden. Die bel wordt niet 12, maar wel 108 keer aangeslagen – om de mensen te zuiveren van de 108 zonden die er volgens het Boeddhisme bestaan.

Ik was er niet bij. Ik vierde mijn Oud en Nieuw met oliebollen, champagne en het min-of-meer traditionele luidkeels meezingen van Bohemian Rhapsody. Het was fijn om in Nederland te zijn met de feestdagen, fijn om mijn vriend, vrienden en familie weer te zien. Het was ook een beetje raar – mijn tijd in Kyoto voelde ineens heel irreëel, alsof ik het nooit echt had meegemaakt, maar gewoon heel lang en raar gedroomd had. Dat werd versterkt door het feit dat mensen op me reageerden alsof er niks veranderd was (waarom zouden ze ook natuurlijk), terwijl voor mij in die negen maanden heel veel dingen anders waren. In Nederland zijn gaf zodoende een gevoel van zowel herkenning als desoriëntatie .

Continue reading

Standard

Bezinning

Afgelopen weekend was haast een perfect weekend. De vrijdag begon zoals ‘ie tegenwoordig elke week begint: met vrienden op de bank Downton Abbey kijken, sake drinken en sneeuwcrackers eten (zoute rijstcrackers met een wit zoet bovenlaagje). Op zaterdag moest ik een aantal klussen afronden voordat ik om vier uur met mijn vrienden zou beginnen aan iets waar ik me heel erg op heb verheugd: de leesclub.

For the record, ik ben ook niet dol op op de benaming ‘club’ en verwelkom elke suggestie voor een naam die minder ‘boomhutgevoel’ heeft.

Continue reading

Standard

Een vraag aan de Dalai Lama

UPDATE 26 MAART 2014: Een videoverslag van de lezing en vragenronde is gepubliceerd op YouTube. Ga naar het einde van deze post voor het filmpje. Lees ook een verslag van de bijeenkomst op de officiële website van de Dalai Lama. Ik word genoemd in de laatste alinea’s.

 

Toen ik hoorde dat de Dalai Lama een bezoek zou brengen aan Kyoto Seika University, besloot ik direct om te gaan. Hoe vaak in je leven krijg je de kans om een lezing mee te maken van zo iemand? Bij het International Office vertelden ze me dat ik in de hal van het hoofdgebouw een inschrijfkaart kon vinden. “Er staat rechts op het papier een vak waar je een vraag kan opschrijven voor Zijne Heiligheid.”

Continue reading

Standard