Kumano Kodō – deel 2

Het pad vanuit Hongu ging direct stijl omhoog de bossen in en al snel was er slechts groene stilte om ons heen. Jenifer is een snelle hiker en ze liep het grootste gedeelte van de tijd op mij vooruit. Onderweg kwamen we de overblijfselen tegen van theehuizen – dat wil zeggen, we kwamen op open plekken waar borden bij waren geplaatst die verklaarden dat er daar honderden jaren geleden een theehuis had gestaan waar pelgrims rustten of zelfs overnachten. Ik vroeg me af hoe dat vroeger geweest zou zijn om zo’n pelgrimstocht te lopen. Ongetwijfeld was het een veel gevaarlijker onderneming dan tegenwoordig.

IMG_7692

Dat werd bevestigd door een beeld van Jizō waar we later op stuitten. Jizō is een bodhisattva,  een verlicht persoon die in plaats van het Nirvana ervoor heeft gekozen om op aarde te blijven om anderen te helpen. Hij is dus als het ware een beschermheilige en is er speciaal voor reizigers en voor kinderen. Het wordt geloofd dat alle mensen na hun sterven een rivier moeten oversteken (zoals de Styx in Griekse mythologie) om verder te kunnen naar het hiernamaals. Gestorven kinderen zouden te weinig karma hebben verzameld in hun korte leven om de rivier te kunnen oversteken. Daarom stapelen ze elke dag stenen op elkaar en bidden voor verlossing. Helaas verschijnen elke nacht oni, boze demonen, die de stapels omverduwen. Gelukkig komt Jizō to the rescue en draagt de kinderen de rivier over in de mouwen van zijn gewaad. Naar het schijnt is het Jizō-beeld uit de foto opgericht om verlossing te bieden aan de zielen van pelgrims die onderweg op de Kumano Kodo gestorven zijn.


IMG_7693

De hike verliep voor ons gelukkig zonder enige problemen en laat in de middag kwamen we aan in het dorpje Koguchi, waar we verwelkomd werden door deze bloemen, die in Japan de herfst aankondigen:

IMG_7695

We hadden van tevoren al online een kampeerplaats uitgezocht en aangezien Koguchi niet erg groot is, kwamen we daar al snel aan. Het tarief was behoorlijk duur voor een camping, vonden wij: 2000 yen per persoon voor slechts één nacht. Later, toen we op zoek waren naar een prullenbak, kwamen we er ook achter dat de bedoeling was dat we zelf al ons afval mee zouden nemen (dat vonden wij onzin en we hebben ons afval netjes in een plastic tas gebonden en die in de toiletten opgehangen). Hoe dan ook, we vonden een plekje dat overschaduwd was door het aangrenzende bos. Er waren mooiere plekken om ons tentje op te zetten, maar het had een reden dat we in de muggenzone waren gaan zitten. De tent die we hadden geleend, heeft namelijk geen buitentent. De vader van de vriend (een mede-expat) van wie de tent hadden geleend kon dat deel namelijk niet vinden en stuurde alleen de buitenkant op. Ter bescherming had ik een zeiltje meegenomen dat we over de tent heen spanden, maar we hadden er weinig vertrouwen in dat we het droog zouden houden bij een stortregen. Ondanks dat twee mensen en drie afzonderlijke digitale weerkanalen er ons van verzekerden dat er NUL millimeter regen zou vallen in Koguchi, namen we het zekere voor het onzekere en plaatsten we het tentje onder de bescherming van de overhangende takken. Daar zouden we later dankbaar voor zijn.

Restaurants konden we in Koguchi niet vinden (tenzij ze wederom onderdeel waren van een minshuku), dus maakten we een trip naar de enige supermarkt in de buurt, waar we groentes kochten om later op te kunnen bakken op de barbecueplaats van de camping. We maakten een praatje met de eigenaresse van het winkeltje, die zich duidelijk zorgen maakte over ons late en karige maaltje. Ze holde naar een ruimte achterin de winkel, waar ze even later twee plastic doosjes met warme rijst vandaan toverde. We bedankten haar en vroegen of ze toevallig ook bento (lunchboxes) verkocht voor onze tocht van de volgende dag. Daarop antwoordde ze dat ze morgenochtend verse sushi in de winkel had en dat we daar een portie van konden reserveren. Daar maakte ik gebruik van – Jen had nog brood op voorraad.

Terug op de camping begonnen we met het aanmaken van een vuurtje. De camping had een paar vuurplaatsen en een dozijn of wat aan Japanse emmer-barbecues (zo heten ze niet, maar ik weet niet hoe wel, dus laten we het daarop houden). De veldkeuken was de enige plek in de omgeving waar licht aan was en dus werden we omringd door zwermen insecten, zelfs nadat ik een wierookspiraaltje had aangestoken. Hoog in het midden van het gebouwtje hing een enorm spinnenweb, met daar middenin de grootste en gelukkigste spin van Koguchi. We kregen een vuurtje aan de gang, maar het rooster was zo hoog ten opzichte van de kolen, dat het niet bepaald vorderde met het grillen van de groente. Uiteindelijk schepten we wat gloeisel over naar de kleinere emmer-barbecues en dat ging gelukkig een stuk sneller. We mengden de groente met wat boter en aten er chips en de inmiddels koud geworden rijst bij. Na een bezoekje aan het badhuis in het hoofdgebouw kropen we in onze slaapzakken.

IMG_7737

Om een uur of vier werd ik wakker van een onregelmatig tikkend geluid. Ik dacht eerst dat het misschien wat vallende bladeren waren, maar het bleek al snel dat we, tegen vijf weerberichten in, wel degelijk met regen te maken hadden. In eerste instantie maakte ik me geen zorgen (een klein beetje spatregen zou de tent heus wel kunnen houden), maar al snel werd het tikken sneller en regelmatiger, tot het inderdaad begon te stortregenen. Ik realiseerde me dat we weinig keus hadden behalve te wachten en te hopen dat de tent niet zou gaan lekken – als we nu de tent uit zouden gaan, werden we sowieso nat – maar slapen lukte niet echt meer. Toen we rond een uur of 5, half 6 opstonden, regende het nog steeds. Pas toen we een uurtje daarna vertrokken, begon het minder te worden.

IMG_7738_BEW

De vrouw van de supermarkt begroette ons vrolijk en zei dat het de rest van de dag zonnig zou zijn en het pad dus vlot op zou drogen. Ze stopte ons nog een zakje met zuurtjes toe en wees de weg naar het begin van het pad. Zeker nu was ik blij dat ik gedurende de tocht één van Jenifer’s wandelstokken had mogen lenen. De gehele 7,5 uur van de hike naar Kumano Nachi Taisha werd gekenmerkt door een stenen pad dat dan weer stijl omhoog ging, dan weer stijl daalde. Ongelooflijk vermoeiend en ik was op meerdere momenten gevallen als ik niet de stok had gehad om me tegen te houden.

IMG_7740

IMG_7739

Het water was nog niet helemaal uit de lucht geregend en er hing mist om ons heen in het dichtbegroeide bos. We zagen regelmatig kleine kikkertjes wegspringen. Ook kwamen we slangen tegen – één grote en drie kleine in de loop van de tocht. Ik walg niet van slangen, maar ik realiseerde me dat we behoorlijk de pineut zouden zijn als we ze op de staart zouden trappen en gebeten zouden worden in een afgelegen gebied als dit. Ik weet niet of dit giftige slangen waren, maar één van hen was zwart met een felgele vlek op zijn nek en dat vond ik geen geruststellend kleurschema.

Leuker was dat we twee van deze tegenkwamen:

IMG_7741

Deze kikker was ongeveer zo groot als mijn hand en bleef muisstil zitten terwijl wij hem fotografeerden (dat stilzitten lukte mij minder goed, zoals je aan de onscherpte van de foto kunt zien). Uiteindelijk won zijn verveling het van zijn angst en hij klauterde over de begroeiing weg – er is iets aandoenlijks aan de onhandige manier waarop kikkers dat doen. We kwamen op een open plek uit met een rusthut, waar we onze lunch opaten. Meteen na het eten liep ik naar de rivier om mijn pijnlijke voeten in het water te steken.

IMG_7742

Het was ijskoud, maar dat voelde des te beter aan. De stenen paden maakten het hiken extra zwaar – ik moest elke stap zorgvuldig zetten en dat kostte veel energie. Tegen de tijd dat we een paar uur later bij Kumano Nachi Taisha in de buurt kwamen, waren mijn benen en voeten behoorlijk op. Ik was dan ook heel blij toen we tijdelijk door een graslandschap liepen, waar ik door kon blijven lopen en de ondergrond veerde onder mijn schoenen.

IMG_7743

Daarna arriveerden we bij een lange stenen trap (die ik bij elke stap vervloekte). Aan weerszijden was het nu weer dichtbegroeid, maar we konden het ruisen van de nabijgelegen waterval al horen. Ineens kwamen we vanaf de trap uit op een sprookjesachtig plateau…

IMG_7744

IMG_7745

IMG_7746

De waterval op de achtergrond is de hoogste van Japan, naar het schijnt. We hadden niet veel tijd, dus we namen een bus naar het nabijgelegen dorpje waarvandaan we de trein terug zouden pakken naar Kyoto. We hadden twee uur voordat het zover was en Jenifer maakte van de gelegenheid gebruik om de ferry te nemen naar een bijzondere onsen in de buurt. Ik had geen puf meer om me te haasten en ging daarom om te beginnen maar gebruik maken van het gratis voetenbad op het station. Toen ik weer enigszins uitgerust was, ging ik op zoek naar wat te eten. Dat bleek nog niet makkelijk – bijna alles was dicht en er was in geen velden of wegen een konbini te vinden. Uiteindelijk vond ik een klein eetcafé’tje waar ik de daghap bestelde. Ik werkte alles snel naar binnen om op tijd te zijn voor de trein (er zou die dag geen andere meer rijden). We raasden westwaarts langs de kust richting Osaka terwijl het buiten al snel donkerder werd. Jammer – anders had ik me vast de hele rit kunnen vermaken door alleen maar naar buiten te kijken…

Dit was de tweede en laatste post over de Kumano Kodō pelgrimstocht. Deel 1 is hier te lezen.  

Advertisements
Standard

2 thoughts on “Kumano Kodō – deel 2

  1. Bas says:

    Hi Marlies!

    Superfijn om je blog weer even bij te lezen. En het ziet er allemaal prachtig uit! Ga het bijna jammer vinden dat Nienke en ik maar zo kort er zullen zijn en niet echt tijd zullen hebben voor dit soort tochten… Goed dat je t allemaal volhoudt, t ziet er niet uit als een standaard wandelingetje door de hei.

    Ondertussen wel enorm veel zin in ons bezoek. Nog 9 dagen! Dus tot over ongeveer 2 weken!

    Groetjes,

    Bas

    • Bas!

      Bedankt voor je reactie 🙂 Maak je geen zorgen, je gaat heel veel te zien krijgen van Japan en zeker één en ander ‘off-the-beaten-path’. Ik heb er superveel zin in om jullie hier te zien, het wordt awesome!!

      Tot snel!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s