Henro – dag 7

Op weg naar onze laatste bestemming voor deze pelgrimstocht, overwogen Matthijs en ik onze opties. Het gidsboek gaf zowel een kampeerterrein aan als een hut, maar met een week lopen in de benen en niet meer dan hazenslaapjes de voorgaande nacht, leken ons dat geen aantrekkelijke keuze. We besloten uiteindelijk voor een ryokan te gaan, een Japanse herberg.

We arriveerden in de late namiddag op het treinstation van een slaperig havendorpje. We liepen langs een baai met dobberende vissersbootjes en bereikten uiteindelijk de branding van de Stille Oceaan. Na dagen van dichtbeboste bergen vormde de zee geen verkeerd uitzicht. Ons hotel lag aan de kust, naast een centrum voor zeeschildpadden. Vanaf datzelfde strand kruipt elk jaar hun kroost richting zee.

IMG_6683

Het hotel was duidelijk zijn gloriedagen voorbij – overal bladderende verf en versleten tapijt. Wij konden echter niet gelukkiger zijn: ons raam keek uit op zee, we konden de branding horen en we hadden weer eens een echt bed (nou ja, futon) om op te slapen. Bovendien was het eten erg goed – een uitgebreide Japanse maaltijd met meerdere gangen en salade, misosoep en rijst zoveel we maar wilden.

IMG_6682

Het hotel had een grote groep pelgrims te gast – voornamelijk oudere Japanse vrouwen die de trip per bus deden. Voorafgaand aan het eten werden er door hen nog collectief wat sutra’s gereciteerd. Ik bedacht me dat dit voor een onwetende toeschouwer wel haast een sekte moest lijken. De meesten van deze groep kwam ik na het eten in de onsen tegen, waar ik door hen ondervraagd werd. De gebruikelijke vragen werden gesteld: waar ik vandaan kwam en of ik getrouwd was met mijn reisgezel.De volgende ochtend bij het ontbijt kwamen we ze weer tegen. Matthijs had net voor ons allebei boterhammen geroosterd en was ze aan het smeren. Eén van de dames was daar van onder de indruk en kwam naar me toe lopen om me te vertellen dat ik toch wel echt een goede aan de haak had geslagen.

We hadden expres gevraagd of we bij het vroege ontbijtbuffet konden aanschuiven – zes uur of half zeven, als ik het me goed herinner – zodat we daarna nog even het strand op konden lopen. Die ochtend was het prachtig weer en we hadden de plek voor onszelf. We liepen de pier op, waar we zicht hadden op een vissersbootje dat al wat netten uit aan het gooien was.

IMG_6685

IMG_6686

IMG_6694

Daarna zetten we voor de laatste keer die week onze pelgrimshoeden op en gingen op weg naar tempel 23. We hadden onze reis niet beter kunnen eindigen. Tempel 23 is een prachtige plek, hoog op een heuvel gebouwd, waarvandaan je een wijds uitzicht hebt op het dorpje en de zee erachter. Het was een maandagochtend en dus waren er maar weinig mensen. Een monnik was het terrein aan het aanvegen. Toen we daar voor het laatste altaar stonden om de sutra’s op te zeggen, dacht ik na over onze ervaringen die week.

De pelgrimstocht was voor ons beiden fysiek het zwaarste dat we ooit hebben gedaan. We sliepen weinig, we hadden zware bepakking en liepen van zonsopgang tot vlak voor zonsondergang, vaak over moeilijk terrein. We werden chagrijnig, we raakten verdwaald,  we raakten ontmoedigd. Op een gegeven moment deed echt alles pijn – van onze voeten tot aan onze vingertoppen. Op zulke momenten wilden we het liefst klagen, maar zoals ik eerder al schreef, hadden we beloofd dat niet te doen. Dus zat er niks anders op dan de pijn te accepteren en gewoon door te lopen.  Niet lang daarna gebeurde er dan iets wonderlijks, waarvan ik denk dat met name veel hardlopers het zullen herkennen: de pijn ging niet weg, maar we hadden er geen last meer van. Sterker nog, we waren heel rustig en blij en hadden het gevoel dat we nog lange tijd door zouden kunnen lopen.

Wanneer je iets doet dat fysiek zoveel van je vraagt, krijgt eten ineens een heel andere betekenis. We aten wanneer we konden, zoveel en zo goed als mogelijk. Eten betekende brandstof. Eten betekende een beter humeur. Eten betekende concentratie, nodig om lange afdalingen te doen zonder ons te bezeren. Eten was zo belangrijk in ons korte pelgrimsleven, dat het ontvangen van osettai ons een enorm gevoel van nederigheid  gaf. Mensen die ons totaal niet kenden gaven ons verse aardbeien, zelf gekweekte tomaten, zakjes snoep, blikjes ijskoffie, noem het maar op. Hieronder een compilatie van alle osettai die we hebben ontvangen:

osettai

Wat me in één woord het meest is bijgebleven van de pelgrimstocht, is daarom dankbaarheid. Dankbaarheid dat ik fysiek en mentaal sterk genoeg was om een zware tocht te kunnen ondernemen. Dankbaarheid voor de ervaring. Dankbaarheid voor de aanwezigheid en steun van Matthijs en de vreemden die ons hielpen onderweg.

IMG_6689

IMG_6690

We daalden de trappen af en liepen naar het station. Daar wachtten we op de volgende trein die ons terug zou brengen naar Tokushima, waar we de bus pakten naar Kyoto. We hadden een kleine cirkel gemaakt binnen de grotere cirkel van de gehele pelgrimstocht. In slechts een paar uur snelden we door hetzelfde gebied waar we dagen hadden gelopen. De rituelen, de regels, we konden ze nu afleggen net als de hoed en staf. In het begin had dat alles vreemd gevoeld, maar nu voelde het vreemd om ze los te laten. Eerst zagen we die regels en rituelen dan ook als vorm, als iets wat ‘zo hoorde’ – en daarom waren we eerst zo bang geweest om het fout te doen. Wat we begrepen aan het eind van onze reis, was dat de gebruiken er waren voor ons en er dus niet zoiets was als ‘het fout doen’. De sutra’s bijvoorbeeld waren broodnodige momenten van rust en pauze in onze dag. De regel dat we elke keer bij het oversteken van een brug onze staf moesten optillen, was een manier om onze aandacht bij de omgeving te houden in plaats van in gedachten af te dwalen.

De henro is in principe leeg – het heeft een achtergrond, een context, maar geen doel buiten zichzelf. Anders is het misschien ook geen pelgrimstocht.  In de context van de pelgrimstocht, leg je zelf de betekenis. Of, beter gezegd, die ontstaat onder je voeten.

IMG_6680

Dit was de laatste post in een serie over de Shikoku pelgrimstocht die Matthijs en ik hebben ondernomen. Klik voor deel 1, deel 2 en deel 3

Advertisements
Standard

2 thoughts on “Henro – dag 7

  1. Leo says:

    Nu ik je laatste post lees besef ik pas wat voor prestatie jullie geleverd hebben met deze bedevaart. Respect! En ik denk dat jullie er ook veel van geleerd hebben voor alle problemen die je in je leven nog zult tegenkomen. Dus ook in dat opzicht een geslaagde tocht, denk ik.
    Misschien ooit ook te voet naar Santiago de Compostella, trouwens?

    • Dankjewel voor je reactie weer! Het leek ons inderdaad wel wat om ooit naar Santiago de Compostella te lopen, of een andere pelgrimstocht te doen. Maar we willen ook heel graag deze Shikoku henro nog een keertje aflopen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s