Henro – dag 3 en 4

Op dag drie van de pelgrimstocht stonden Matthijs en ik op nog voor de zon goed en wel op was. Toen we rond een uur of vijf van de hut vertrokken, waren de vogels nog stil en was de hemel donker met uitzondering van een paar gekleurde strepen boven de horizon.

IMG_6164

Tegen de tijd dat we het pad achter tempel elf opliepen was het echter licht genoeg dat ik mijn hoofdlamp niet meer hoefde te gebruiken. De weg begon vrijwel direct met een steile klim, één van de zes moeilijke stukken – henro-korogashi, “waar de pelgrim neervalt” – die zouden volgen die dag. Mijn longen en hart werden direct stevig aan het werk gezet en we moesten aan het eind van die eerste klim meteen een paar minuten pauze houden om op adem te komen. Onze strategie was om regelmatig mini-pauzes te houden, zodat we onze spieren konden ontspannen zonder dat ze teveel af zouden koelen. De backpacks waren zwaar, omdat we al het eten en water voor die dag mee moesten nemen. We zouden geen dorp, geen konbini, geen drankautomaat tegenkomen tot tempel twaalf.

Rond een uur of zeven belandden we bij dit uitzicht op het stadje dat we die ochtend hadden achtergelaten:

IMG_6165

Daar werden we erg gelukkig van.

We zouden die dag drie bergen beklimmen: twee grotere en één kleinere. Nadat we van de eerste waren afgedaald, hielden we een langere pauze bij een rusthut met toiletten en stromend water. Het leek erop dat we de eersten op het pad waren geweest, want terwijl we daar in ons pannetje met sekihan zaten te roeren, werden we ingehaald door andere pelgrims. Met een klein groepje van hen kletsten we wat en deelden we de rijstcakejes die we de dag ervoor van de fotograaf hadden gekregen.

 

IMG_6168

Een standbeeld van Kōbō Daishi, net na één van de henro-korogashi

IMG_6188IMG_6189

Het was een lange, zware reis, maar vroeg in de middag belandden we na een laatste klim dan eindelijk bij tempel twaalf. We hadden onze sutra’s nog niet gedaan of het begon te stortregenen. We schuilden in een kleine cafetaria waar de eigenaresse ons gratis warme thee serveerde.

IMG_6170

We kwamen veel beelden van dit soort beelden van bodhisattva’s tegen op het laatste stuk naar tempel twaalf

We overlegden onze volgende stap. De volgende dag moesten we in Tokushima zijn, de stad waar we waren aangekomen. Van onze vrienden hadden we het telefoonnummer gekregen van gratis accommodatie daar, maar toen ik probeerde te bellen kreeg ik een foutmelding van de provider. De batterij van mijn telefoon begon bovendien leeg te raken. In ons boekje stond een camping aangegeven en we besloten daar maar naartoe te gaan lopen.

Ik schreef eerder dat het pad van de pelgrimstocht goed aangegeven staat. Dat is zo, maar soms zijn de tekens schaarser dan anders. Zo kon het dat we op dit punt verdwaald raakten en een heel stuk omliepen. We kwamen uiteindelijk uit op een klein dorpje aan de voet van de tempel, waar de mevrouw van een groentewinkel ons aardbeien gaf en vertelde dat de camping nog zeker twee uur lopen was. “Je kunt wel hier tegenover kamperen”, zei ze en ze wees op een veldje aan de overkant met openbare toiletten. Toch voelden we daar niet zoveel voor – we waren moe, hadden het koud en een tent opzetten in de regen leek ons geen aantrekkelijk plan.

In plaats daarvan wachtten we op de bus, die veertig minuten later zou komen. Tegen een uur of zes waren we eindelijk in Tokushima. We vonden een motelletje vlak bij het station, we namen een bad en haalden wat te eten.

Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven zo moe ben geweest als toen. Fysiek was ik zo totaal uitgeput dat ik me in een soort van halve droomstaat bevond, behoorlijk bizar.

De volgende dag stonden we op om zeven uur, wat voor ons op dat moment voelde als decadent lang uitslapen.

Gelukkig lagen de tempels voor die dag dicht bij elkaar en waren we rond een uur of twee ongeveer klaar voor die dag. We vonden zelfs de gratis accommodatie die we de dag ervoor hadden geprobeerd te bellen – een verblijf op de eerste verdieping van een taxicentrale. De eigenaar, die ons die avond gedag kwam zeggen, woont zelf met zijn vrouw in een piepklein appartementje op de begane grond. Dat iemand ervoor kiest om zo bescheiden te leven en elke dag gratis onderdak te bieden aan pelgrims, vind ik erg indrukwekkend.

IMG_6193

Onze slaapplek boven het taxibedrijf

De middag brachten we grotendeels in een onsen door en die avond aten we Tokushima ramen, de lokale versie van de Chinese noedelsoep. Dit hebben we allemaal opgegeten:

IMG_6191

En ik heb daarna nog om een tweede kom rijst gevraagd. Geloof het of niet, maar de volgende ochtend had ik toch weer honger als een beest.

Op weg naar het station werden we plotseling tegengehouden door een klein oud vrouwtje. “Hier,” zei ze. Ze drukte iets in mijn handen en hield ze vast, “Ik heb dit zelf gemaakt. Dat je hier maar terug mag komen.”

IMG_5975

 

 

Volgende keer vanaf dag vijf!

Advertisements
Standard

9 thoughts on “Henro – dag 3 en 4

  1. Sanne says:

    Hi Marlies, ik ben een studiegenoot van Matthijs in Konstanz en was erg benieuwd naar je blog na zijn verhalen over Japan. Heel gaaf om te lezen over jullie pelgrimstocht! Bijzonder!

  2. Pingback: Henro – dag 5 en 6 | Alleen in Kyoto

  3. Pingback: Henro – dag 7 | Alleen in Kyoto

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s