Tandartstoerisme

Het is weer een tijd geleden sinds mijn laatste post, maar mede dankzij mijn lieve vriendin Eefje voelde ik me aangemoedigd om weer te gaan bloggen. De afgelopen weken heb ik vooral in de bibliotheek doorgebracht – én, zoals je hieronder zult lezen, in de tandartsstoel.

Meteen na mijn verjaardag begin februari heb ik een paar dagen met griep in bed gelegen. Het was de eerste keer dat ik ziek was geworden in Japan. Op aanraden van mijn contactpersonen bij de universiteit had ik een klein legertje aan medicijnen uit Nederland meegenomen, dus ik zette direct de aanval in op het virus. Ik dacht dat ik er dus wel snel vanaf zou zijn, maar de griep zag dat anders – die wilde graag met mij samen het eerste seizoen van The Killing afkijken (dat uiteindelijk tegenviel, trouwens).

Toch is ziek zijn in Japan in bepaalde opzichten niet zo erg. Ten eerste is iedereen heel bezorgd om je, zelfs bij een verkoudheid. Men brengt je liever met de auto weg dan je te laten fietsen. Men drukt je het adres van een kliniek in handen voor het geval dat je verkoudheid de volgende dag nog niet over is. Stoerdoenerij laat je dus maar even.

Verder zijn de artsen behoorlijk grondig. De dag voor mijn verjaardag was ik bij de tandarts en ik heb ruim een uur in de stoel gelegen – voor een doorsnee controle! Mijn tanden werden uitgebreid geanalyseerd, gecategoriseerd en vervolgens schoongemaakt. De arts wees op de verstandskiezen op de röntgenfoto: “Ik raad aan om die eruit te laten halen. Dat kan vandaag, als je wilt.”

Vandaag? Ik dacht altijd dat daarvoor een afspraak bij de kaakchirurg nodig was, en dat je daar een paar weken voor moest wachten! Het was de dag voor mijn verjaardag, dus ik sloeg maar af toen sensei (een arts noem je in Japan ook sensei) vertelde dat ik dan de komende 48 uur geen alcohol mocht drinken. Hij polijstte wel alvast wat beginnende gaatjes weg en ik maakte een afspraak voor de volgende week.

Bij terugkomst op de praktijk werden om te beginnen weer wat gaatjes weggepoetst. De verstandskies laten trekken was gelukkig een fluitje van een cent, dat viel me erg mee. Tot mijn verbazing zei de assistente kort daarna: “Zo, dan zijn we klaar voor vandaag.” Ik vroeg wat er dan met de andere verstandskies ging gebeuren: “Oh, die gaat er ook uit, hoor,” zei sensei, “maar dat doen we volgende week.”

De volgende vrijdagochtend lag ik dus weer in de stoel. Beetje boren, tandje trekken – zo gedaan. Dat ik nog werd teruggevraagd voor een vierde afspraak vond ik niet zo gek. Ik nam aan dat ze wel even wilden controleren of de boel goed zou genezen.

Dat deed ‘t, zo bleek de vrijdag erop. Er werd weer wat geboord en gevuld. Vervolgens kondigde de tandarts aan dat ik nog eens zou terug moeten komen. Hij vermoedde dat er gaatjes waren tussen bepaalde tanden. Het probleem was dat die tanden dicht tegen elkaar staan en dus liet hij de assistente stukjes rubber ertussen zetten. Dat was een veel engere ervaring dan het trekken van de kiezen – de assistente pakte er een tang bij en wrikte met een behoorlijke krachtsinspanning de tanden uit elkaar.

De vijfde afspraak: de rubbertjes werden weggehaald en het bleek dat ik inderdaad een gaatje had. Daarnaast was er nog iets anders: sensei had me bij onze eerste ontmoeting gezegd dat het erop leek dat ik knarsetandde. Hij vroeg me destijds om er eens op te letten of ik dat gedurende de dag deed. Zo gezegd, zo gedaan – en ik liet hem nu weten dat ik alleen ‘s ochtends bij het wakker worden de spanning in mijn kaken voelde. “Dan moeten we een plaatje voor je maken,” zei de tandarts, “want dat betekent dat je het in je slaap doet en daar kun je met de beste wil van de wereld niets aan veranderen.” Er werden afdrukken van mijn boven- en onderkaak gemaakt en aanstaande vrijdag mag ik het bitje komen ophalen.

Als je zo ruim een maand elke week bij de tandarts bent geweest, begin je je dingen af te vragen. In vijfentwintig jaar in Nederland heb ik twee keer een gaatje gehad. Ik ben nu amper een jaar in Japan en er zijn er een stuk of tien uitgeboord – plus het blijkt dat ik al een tijdje knarsetand. Was mijn gebit altijd zo slecht en heeft mijn Nederlandse tandarts het niet opgemerkt? Is mijn Japanse tandarts gewoon dol op boren? Zit er suiker in de Japanse tandpasta?

Een kennis legde me uit dat het in ieder geval deels te maken heeft met geld. Ik ben hier in Japan verplicht verzekerd bij de nationale verzekeringsmaatschappij. Zodoende hoef ik maar 30% van medische kosten te betalen – de overige 70% komt voor rekening van de Japanse overheid. Tandartsen maken daar handig gebruik van door cliënten vaak te laten terugkomen. Het lijkt me behoorlijk onhandig om een maand lang elke week een uur vrij te maken als je een baan hebt, maar aangezien ik student ben en een flexibel rooster heb, hoef ik me daar niet druk om te maken.

Anderzijds: wat een droomwereld moet dit zijn voor Amerikaanse expats en uitwisselingsstudenten. Voor een luttele 20 dollar per keer kun je je hele gebit onder handen laten nemen. In mijn lessen op KyoDai vertelde een docent ons dat Japan kansen ziet om te verdienen door middel van zorgtoerisme. Natuurlijk valt het prijsvoordeel weg als je als toerist bij de Japanse dokter komt, maar toch kan ik me wel voorstellen dat ze succes zullen boeken met het tandartstoerisme. Mijn tanden hebben namelijk nog nooit zo schoon gevoeld.

Tenslotte nóg een voordeel aan vaak bij de tandarts zijn: je komt op het prikbord van de wachtruimte soms fantastische mascottes tegen. Bijvoorbeeld deze vogel die je voor zijn krantenrubriek aan mag schrijven met allerlei vragen. Dat het een betweter is, kun je niet alleen aan de tekening zien, maar ook aflezen aan zijn naam: Naruhodori, een samentrekking van naruhodo (“ik snap ‘t”) en tori (“vogel”).

IMG_5380

Advertisements
Standard

4 thoughts on “Tandartstoerisme

  1. Jeumig wat een aandacht voor je tanden! Ik ben zelf al jaren niet meer op controle geweest, te lui, en had vroeger toch nooit wat dus ben niet zo bang voor grote problemen. Ik ben momenteel ook niet verzekerd voor tandzorg, dus nu ga ik helemaal al niet. Best slecht allemaal, want misschien heeft mijn gebit inmiddels wel wat meer aandacht nodig! Als ik dit zo lees ga ik me schuldig voelen tegenover mijn eigen gebit!

    Inmiddels verder weer helemaal beter? Ik ben weer eens verkouden, en met mij de halve redactie lijkt het wel als ik het gehoest en geproest om me heen hoor. Tja, in een kantoor omgeving besmet je elkaar allemaal heel makkelijk. Een collega van mij is een tijdje uit de roulatie geweest omdat hij zijn rib gekneusd had door te hard hoesten. Yup. DAT KAN.

    • Wow, een rib gekneusd door te hard te hoesten, ongelooflijk. Hoest voorzichtig, dan maar! En beterschap!

      Ik ben inmiddels weer helemaal beter inderdaad, gelukkig viel mijn ziek-zijn in de vakantie en heb ik geen lessen of belangrijke afspraken hoeven missen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s