Weekend!

Goeiemaandag! Op het moment dat ik deze post schrijf heb ik net mijn diner achter de kiezen. Vandaag was hier een lange en drukke dag met twee lessen kanji – waarvan één inclusief midterm test – en een les over de hofcultuur van de Heianperiode. Door het weer word ik erg slaperig, ook als de airco aan is, dus tegen een uur of drie heb ik elke dag ontzettend veel zin om in een hoekje van het lokaal siesta te gaan houden (een uitstekend Mediterraan gebruik waar ze in Japan ook best wat mee mogen doen wat mij betreft).

Dit is ongeveer het uitzicht dat ik elke dag zie vlak voor de grote berg. Nu met meer wolken echter.

Dit is ongeveer het uitzicht dat ik elke dag zie vlak voor de grote berg. Nu met meer wolken echter.


Sinds een week of twee is namelijk het regenseizoen officieel begonnen in Kyoto. Schijnbaar mag je dat niet zomaar zeggen, ook als het al dagen met bakken uit de hemel valt. Pas wanneer de meteorologen het bevestigen, is het zover. Eén druppel maakt nog geen tsuyuu, zoiets. Hoewel het nog maar weinig geregend heeft, merk ik het verschil in weer behoorlijk. In de eerste paar weken van mei was het zo warm dat de hitte van het asfalt sloeg, wat me bij mijn rit naar KyoDai het gevoel gaf over een enorme bakplaat te fietsen. Met de komst van het regenseizoen is het nog steeds zo heet, maar ook heel vochtig: stel je hierbij een fietsrit voor als in een enorme badkamer waarin iemand zojuist gedoucht heeft. Juist. Dat noemen ze hier mushi atsui, ‘de vochtige hitte’, waar met name Kyoto berucht om is. Volgens de weermensen is het hele waterballet pakweg een week eerder dan normaal begonnen, dus laten we hopen dat het ook een week eerder ophoudt. Afgelopen donderdag was het 38 graden in Kyoto en behoorlijk vochtig (89%). Als ik mijn airconditioner aan de praat krijg zet ik ‘m na een halfuurtje uit (ontzettend duur namelijk). Ik rust daardoor redelijk maar nog niet optimaal.

Ondanks dat ik door de hitte en vochtigheid niet zoveel slaap, laat ik me in het weekend er niet van weerhouden om van alles te ondernemen.  Aangezien sommige mensen wel nieuwsgierig zijn wat ik nu uitspook aangezien ik geen films kan downloaden, bij deze een overzicht van een typisch weekend alleen in Kyoto!

Vrijdag
Op vrijdag heb ik pas laat les, om kwart voor drie, maar we eindigen dan ook laat: om zes uur. In het begin waren mijn klasgenoten en ik er niet echt blij mee dat we uitgerekend op vrijdag een late les zouden hebben, maar dat veranderde snel toen we onze lerares Hashimoto-sensei ontmoetten.
Even tussendoor: het is totaal in mijn systeem geslopen om mijn leraren bij achternaam te noemen en daar in één adem het woord sensei (respectvolle titel voor “leraar”) aan vast te plakken, zoals hier het gebruik is. In het begin riep dat in mijn hoofd nog sterke associaties op met the Karate Kid, maar inmiddels voelt het vreemd om mensen ‘mister’ of ‘miss’ te noemen, of om alleen iemands naam te noemen zonder daar san aan toe te voegen.
Hashimoto-sensei is een geweldige lerares, altijd vrolijk en zeer slim, wat de vrijdagmiddag tot mijn favoriete les maakt ondanks het tijdstip. Ze heeft altijd mooie anekdotes over Japanse en buitenlandse gebruiken en weet elke grammatica voor studenten duidelijk uit te leggen: ‘Niki-san, stel dat Marlies-san bij jou langskomt. Marlies-san is Nederlandse, dus die drinkt veel bier. Als ik nou een gesprek met jou heb en zeg “Niki-san, Marlies-san komt bij jou op bezoek hè,” Hoe zeg jij dan in het Japans “Ja, ik heb alvast veel bier ingekocht”?’

Na de les is het meestal tijd voor een vrijdagse borrel met vrienden. Inmiddels zijn er in het gebied rond de universiteit een paar kroegen die we regelmatig bezoeken. Eén ervan is Yashin, een kleine bar die zo’n beetje de stamkroeg is geworden van mijn Iraanse vriendin Niki en mij. Het is een zogenaamde standing bar, wat betekent dat je niet op gewone stoelen of op de vloer zit, maar tegen een soort van stangconstructie leunt die de hoogte heeft van een barkruk. Dat klinkt heel oncomfortabel en geloof me, dat is ook zo! Niki en ik verdragen het alleen omdat we het goed kunnen vinden met de altijd vrolijke eigenaar Taka-san en diens kookkunsten. Dan is er een andere bar waarvan we de naam niet weten, die ook een soort platen- en kledingwinkel is. Het grootste voordeel van deze plek is dat er enorme banken staan. In eerste instantie vonden we de drank tamelijk duur, tot bleek dat ze die zo ruim schenken dat je makkelijk een hele avond met twee glazen doet. Bovendien staat er een keur aan Japanse alcohol op de kaart, van sake tot en met gin-achtige sterke drank en een goede umeshuu (pruimenwijn). De meest populaire (en goedkope) kroeg is nog wel de konbini (mini-supermarkt), waar we biertjes kopen om vervolgens bij de rivier op te drinken.

picknick

Waarom je beurs uitgeven in een café als je ook de lokale super kan plunderen?

Zaterdag
Aangezien ik gedurende de week aardig wat dingen onderneem, is er altijd wel een onderdeel waarin ik tekortschiet. Of het nu een bepaald onderwerp van de taalcursus is of het terugkomen op mailtjes, tegen het weekend staat er altijd wel iets in de kantlijn. Ik probeer daarom mijn zaterdag vrij te plannen zodat ik extra aandacht kan geven aan wat dan ook in de verdrukking is gekomen gedurende de week. Daarnaast doe ik boodschappen. Het kost me elke keer weer belachelijk veel tijd om inkopen te doen, want de indeling van een Japanse supermarkt is behoorlijk anders dan een Nederlandse en ik moet extra mijn best doen om te vinden wat ik zoek. Met zoveel onbekende producten krijg ik bovendien de neiging om naarstig op zoek te gaan naar wat ik wél ken. Met ‘naarstig’ bedoel ik dan dat ik een rij voortdurend op en neer kan lopen, omdat ik denk een flesje Tabasco te hebben gezien. Ondanks dat ik niet echt weet waarvoor ik dat flesje Tabasco nodig heb, zal ik niet rusten voor ik het in handen heb. De aanwezige Japanse stellen zijn gelukkig te druk met het in toom houden van hun kinderen om mij verbaasd gade te slaan terwijl ik voor de zoveelste keer naar hetzelfde schap sta te staren. Op een gegeven moment begin ik me af te vragen of ik gek aan het worden ben en mijn hersenen als gevolg van culture shock overal flesjes Tabasco projecteren. Juist dan zie ik vanuit mijn ooghoek inderdaad een écht flesje Tabasco, dat vervolgens zo duur blijkt dat ik de winkel verlaat met veel goedkopere Koreaanse gochujang.

Zondag
Op zondag ben ik meestal vroeg uit de veren om te gaan hiken. Sinds het begin van het semester ben ik namelijk onderdeel van de hiking club van Seika. Mysterieus genoeg heet het overigens niet “de hiking club”, maar “Wandervogeln” (en dan uiteraard op z’n Japans uitgesproken, denk iets in de trant van ‘wan-daa-voo-ge-ru’). Ik vraag me zo vroeg op de zondagochtend wel degelijk af waarom ik vrijwillig op zondag om kwart voor zeven het bed uit klauter, maar dat verandert al snel wanneer ik eenmaal omgeven ben door bomen. Uiteindelijk smelt op de bergtop het laatste restje ochtendhumeur definitief weg. Het uitzicht is goed, we eten onze lunch en rusten goed uit voor we aan de afdaling beginnen. Vaak is er op de berg een shinto schrijn waar we ons respect betuigen aan de kami (godheid) die de berg heeft gekozen als tijdelijke verblijfplaats in de wereld van mensen. Een schrijn wordt namelijk geplaatst op een plek waar door priesters de aanwezigheid van een kami gevoeld wordt. Met zulke mooie bergen is het niet vreemd dat veel bergen hier schrijnen en zelfs kloosters herbergen.

hiking4

tempelberg

Tempel op de top van de berg Atago. Ik geloof dat de vaten sake in zich hebben.

hiking3

Hiking buddies!

Hoewel de weg omhoog het zwaarst is in termen van cardio, is de afdaling pas echt killing voor mijn beenspieren en zodra ik weer op vlakke grond sta houden ze niet op met trillen. Een goede manier om fit te worden dus (naast de dagelijkse Mont Ventoux). Heel misschien krijgt het hele hiking-gebeuren nog een hoogtepunt deze zomer in de vorm van de natsuyama (natsu betekent “zomer” en yama “bergen”), een meerdaagse hiking- en kampeertocht in Nagano. Afgelopen donderdag werden de agenda’s bij elkaar gelegd om mogelijke data te kunnen bepalen. Echter: zoals ze het nu gepland hebben eindigt de tocht ofwel op de ochtend van 12 augustus of 13 augustus en daarmee wordt het krap – Matthijs arriveert de 14de ‘s ochtends vroeg in Tokyo en ik moet een dag eerder per nachtbus richting de hoofdstad om hem te kunnen ophalen van het vliegveld. Het is even de vraag of het de moeite waard gaat zijn om een vermoeiende tocht te doen van een week om daarna meteen een lange (en waarschijnlijk oncomfortabele reis te maken).

Hoe dan ook, als de natsuyama niet lukt is er nog de kans om een weekend weg te gaan naar het strandhuis van Seika, om op het strand te gaan liggen, om ergens te gaan barbecuen, om een paar goede musea te bezoeken, om door alle tuinen van Kyoto te wandelen, om uit te zoeken hoe ik met Indesign interactieve PDF’s goed kan exporteren… Je snapt ‘t, ik zal me niet vervelen…


Op de foto volgens lokaal gebruik. Peace!

Op de foto volgens lokaal gebruik. Peace!



Advertisements
Standard

5 thoughts on “Weekend!

  1. malcolm says:

    Hallo hallo!

    Fantastisch stukje!
    Leuk weetje trouwens, heb ik van een japanner gekregen: als je de rug van je hand naar de camera richt met een peace teken lijkt je gezicht een stuk smaller!

    ik geloof er niks van, misschien een keer samen een before, after foto maken?

  2. `Joke says:

    Wat een mooie foto’s. Ik kan me wel voorstellen dat je dan niet alleen voor beschuit je bed uit komt maar ook voor een hiking-tocht.

  3. Verward raken in de supermarkt kan ik me goed voorstellen! Toen ik in 2008 twee weken in Parijs zat voor werk vond ik dat al lastig omdat zoveel anders is, en dat is Frankrijk, het land dat ik van vakanties al ken.

    Ik vind dat je trouwens heel fijn enthousiast schrijft, ik krijg ook meteen zin om les te krijgen van je sensei over hoeveel bier ingekocht moet worden voor al die gekke Nederlanders (ik heb heel veel wijn over van mijn verjaardagsfeestje omdat iedereen bier dronk) en om op zondagen vroeg op te staan om te hiken en ik sta nooit vroeg op als ik dat even kan voorkomen. 🙂

    • Wat een toffe reactie Eefje, thanks! 🙂

      In alle buitenlandse supermarkten, al zijn ze nog zo kort over de grens, word ik me meer bewust van de verschillen in (eet)cultuur. Ik kan me dus helemaal voorstellen dat je dezelfde ervaring had in een Parijse supermarché!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s